കവിത
അക്ഷരങ്ങള്ക്കു ജീവന് നല്കാന്
ഒരെഴുത്തച്ഛന് വേണ്ടിവന്നു
സഞ്ചാരപഥമൊരുക്കാന്
ഗുണ്ടര്ട്ടു വന്നു
ഭംഗിനല്കാന് ചിത്രകാരനായി
വഴിതെറ്റിച്ചതു വാഗ്മി
കണ്ടുനിന്നതു മലയാളക്കര
നിഴല്മാത്രമോ?
ബാല്യകൗമാരത്തില് കൂട്ടുകാരൊത്തിരി
യൗവ്വനമായപ്പോള് തല്പ്പരര്മാത്രം
ജീവിതം പങ്കിട്ടപ്പോള് നല്ലപാതി
വര്ഷങ്ങള് കഴിഞ്ഞപ്പോള് നിഴല്മാത്രം
വിടപറയാന് നേരം നിഴല്പോലും-
മില്ലാത്തവന് ഞാന്മാത്രമോ?
സാങ്കേതികം
യൗവ്വനത്തിലും കൗമാര മനസ്സായിരുന്നു അവര്ക്ക്
വാര്ധക്യം അവരെ ബാധിച്ചില്ല
ജരാ നരകള് ബാഹ്യമായിരുന്നു
അവള് വിശുദ്ധയായിരുന്നു
അവനെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു
രണ്ടുപേരും ജ്ഞാനസ്നാനം ചെയ്യപ്പെട്ടു
ഇപ്പോള് ശൈശവ ദശയിലായി
ചാപല്യങ്ങള്ക്കു ശൈശവത്തിന്റെ കുപ്പായമിട്ടു
സമൂഹം ഉറക്കം നടിച്ചു
ഉറക്കത്തില് നിന്നും ഇടക്കൊരു ഞരക്കം
വിശുദ്ധയുടെ ഉടമസ്ഥനുറങ്ങാനായില്ല
മൊബൈല്,ലാന്ഡ് ഫോണ് അരിച്ചു പെറുക്കി
കാളര് ഐഡിയില് സൂത്രവാക്യങ്ങള്
ആദ്യവിളിയില് out of range
പിന്നെ engaged
മൂന്നാമതൊരു വിളിക്കു നില്ക്കാതെ
ഉടമസ്ഥന് വിശുദ്ധയോടു ചോദിച്ചു
തെറ്റ് ചെയ്തവന് ഞാനോ?
ഉത്തരം message ആയി വന്നു
“no one do the wrong,sorry”
താന്തോന്നിത്തം
സൂര്യന്റെ ഔദാര്യമാണു
പകലെന്നു പറഞ്ഞവര്
രാത്രിയുടെ പിറവിയെപറ്റി
പറയാത്തതെന്ത്?
രാത്രികള് പകലായാല്
നഗ്നത വെളിപ്പെടുമെന്നു ഭയന്നോ?
പരിഹാരം
പറക്കാന് ചിറക്
അദൃശ്യ ശരീരം
തുറന്നിട്ട വാതിലുകള്
എങ്കില് ഞാന് തന്നെ
പ്രശ്നപരിഹാരമാകുമായിരുന്നു.
